Gra historyczna – 5.02.2018

Nasza szkoła na cały dzień stała się miejscem szczególnego uczczenia odzyskania przez Polskę niepodległości po ponad 100 latach niewoli. Wszystko rozpoczęło się w kaplicy na modlitwie, podczas której wpadł pruski żołnierz, który nakazał uczniom modlić się po niemiecku. I tak jak we Wrześni uczniowie ogłosili strajk, że modlić się i odpowiadać będą tylko po polsku. Po krótkim wprowadzeniu p. Dyrektor klasy udały się do trzech miejsc. W jednej z sal zebrani przy ognisku śpiewali patriotyczne pieśni. Na holu 1 piętra spotkali się z Ignacym Paderewski, który opowiadał o swojej działalności w Stanach Zjednoczonych, która miała zapewnić wsparcie Amerykańskie w wyzwoleniu Polski i utrzymaniu statutu państwa niezależnego. Jak to było z odzyskaniem niepodległości opowiedział uczniom dyrektor Archiwum Akt Nowych dr Tadeusz Krawczak Krawczyk W klimat czasów niewoli i zaborów przenosili się uczniowie w świetlicy 1-3 gdzie spotkali caryce Katarzynę, widzieli walkę powstańców z zaborcą oraz towarzyszyli zwyciężonym powstańcom w drodze na Syberię. Drugie śniadanie zjedli uczniowie w koszarach, jedząc kabanosy i suchary, a na obiad prawdziwą wojskową grochówkę i kiełbasę. Nieodzowny okazał się też pokaz musztry i nauka najważniejszych komend grana na trąbce. Klasa 7 zaprezentowała musztrę na Sali gimnastycznej całej społeczności szkolnej – poszło im bardzo dobrze, więc potencjał na klasę wojskową widać w nich drzemie J. Uwieńczeniem tych wydarzeń była inscenizacja Bitwy warszawskiej. Kiedy Polskie wojsko pod wodza Józefa Piłsudskiego i towarzyszeniem duchowym ks. Skorupki walczyło z o wiele liczniejszym wojskiem rosyjskim, lud Warszawy modlił się o zwycięstwo. Kiedy na polu walki ukazała się Matka Boża zwycięska Rosjanie z lękiem wycofali się, a my odśpiewaliśmy Hymn Polski. W całość przedsięwzięcia zaangażowali się także nasi absolwenci: Michał, Karol i Kuba, bardzo cieszyliśmy się z ich obecności.

Tak wyglądał dzień, a to niezwykłe wydarzenie to gra historyczna jaką po raz kolejny już przygotowali rodzice naszych uczniów. Jest to ogromne przedsięwzięcie: przygotowanie planu gry i scenariuszy, wypożyczenie historycznych strojów i przygotowanie scenografii w poszczególnych pomieszczeniach. Te wiele godzin poświęconych na przygotowanie gry jest jak ziarno patriotyzmu złożone w sercach naszych dzieci, by wykiełkowało i wydało owoc prawdziwych i mężnych Polaków.

Słowa od jednego z aktorów (taty naszej uczennicy): 

<<W jaki sposób można pięknie uczyć w szkole o Ojczyźnie ? Odpowiedzią na pytanie jest autorski scenariusz gry historycznej, która została wystawiona przez rodziców w szkole im. Świętego Franciszka. Inscenizacja była wspaniałą i żywą lekcją historii o umiłowaniu wolności i miłości do Ojczyzny. Biorąc udział w scenach z Powstania Styczniowego czułem satysfakcję z udziału we wspólnej grze ojców i matek oraz radość z przekazywania kolejnym pokoleniom dziedzictwa duchowego i niezbywalnych wartości jakie składają się na kulturę narodu polskiego.

            „Wyraz „ojczyzna” łączy się z pojęciem i rzeczywistością ojca. Ojczyzna to jest poniekąd to samo co ojcowizna, czyli zasób dóbr, które otrzymaliśmy w dziedzictwie po ojcach. To znaczące, że wielokrotnie mówi się też: „ojczyzna-matka”. Wiemy z własnego doświadczenia, w jakim stopniu przekaz dziedzictwa duchowego dokonuje się za pośrednictwem matek. Ojczyzna więc to jest dziedzictwo, a równocześnie jest to wynikający z tego dziedzictwa stan posiadania – w tym również ziemi, terytorium, ale jeszcze bardziej wartości i treści duchowych, jakie składają się na kulturę danego narodu”.
(Jan Paweł II „Pamięć i tożsamość” –  Pojęcie Ojczyzny)>>

Jesteśmy bardzo wdzięczni za trud i zaangażowanie, które jest ogromnym przykładem dla dzieci, bo przecież choć słowa uczą to jednak przykłady pociągają.